nu is er geen houden meer aan

1

het is tijd
je van het bed te lichten

wat ben je veranderd

ik vraag hoeveel geluid het maakt
jij kan een glimlach niet onderdrukken
vertelt over het ongekende blauw

je zegt er is iets dat de saffieren lucht blokkeert
kun je me zien als ik beweeg?

ook dit wordt opgeschreven 


2

de film start
strijk het haar uit je ogen kijk
zie het als een afronding

het draaien het is kermis in de oude stad
een jongen draagt zijn trommel mee
en iemand heeft een flitsmaan opgelaten

jij hebt geleerd te tellen
tussen licht en slag
het stelt nauwelijks gerust 


3

een shot in het park
nu zie je jezelf terug
je kan niet op de namen
van de getoonde bomen komen

het draaien
je zegt ik zweef waar ik wil
alles wat echt is zal een puinhoop zijn

het draaien het tollen
rond de oude beuk het leunen

het slaan op de camera
als je merkt dat je wordt opgenomen


Om te delen

het tegendeel doet zijn intrede

je streek
over een landschap
ik nam waar hoe mild het groen

de wijziging hield zich in onszelf op

en het weifelende licht
dat nu de trap afgaat
om morgen terug te keren

we wachten
worden straks weer zichtbaar
tegen een hedendaagse achtergrond


Om te delen

haal me terug

ik wist niet welke kant op te vallen
zocht het weer aangroeien van een oude vriend
vocht tegen het smaller worden van de stad de schaduw
die tevoorschijn kwam was het lokaas voor
vermagerde standpunten achter glas

vraag me niet wie me hier heeft gebracht
(en excuses voor mijn vogelogen)
het waren geen behoedzame dragers
geen droeve lastdieren met het zwoegende lijf

iemand verscheen ontstellend naakt
en op ware grootte
brak mijn adem
de steen om mijn hals
kraakte de onbemande ruimte

 

Om te delen