ik zag de getemde maan – hij droeg jouw gezicht
en elke nacht opnieuw ging je aan land
in doodgezwegen kamers
je dreef me door de straten van een omgebogen stad
huilend naar de huizen waar we lang geleden bloeiden
en onder jouw gestolde lach
bleven doorverwezen ganzen kraken
alsof de lucht nog niet gebroken was
maar angst
is een uitnodiging
voor achterkamers
waar het spel
allang begonnen
en het brozer worden
in veranderd licht
de regels heb ik
nooit begrepen
zelfs hier
bij het schudden van
de opgetrokken harten
en het delen van beslotenheid
spreekt niemand over
hoe het is
gekooid te zijn
en het laaien
van onvermogen
lokale tijd
er is geen ruimte meer
voor ons voor wie we
wilden zijn
we slapen
met de ogen open
en de schuld tussen ons in
in de holte
van ongeboren woorden
die tot stilte manen verstrijken we
wachtend wit
maar dan sneeuwer
lief
ontsteek je lichten
ik streepte alle namen door
en slapen gaat niet meer