in de echo van een inslag

Uitgelicht

ik verzon een uitzicht
weids en onbegrepen
en niets hield nog
mijn donker vast

maar dagen lieten zich niet noemen
vogels vielen – ongehoord

en te veel offerwoorden
hielden zich geknield
tussen de twijgen op

hier hangen we onleesbaar
aan het kraakbeen van de tijd
broos maar met een spanwijdte
van vier seizoenen

adem vrijgelaten
in oude kamers voel het
inhaleren van een naam

handomgeven samengaan
beklimming van het licht
in alle kwartieren

wij schijngestalten
van de maan

Twitter Facebook Linkedin Email

dit schild heeft geen kleur

iedereen draagt namen
waar het licht door kieren
en ik gisteren pas binnenkwam

ik wil geen bos herschikken
niet een vuist verspillen
tegen het verstrijken van helden

ondraaglijke kortstondigheid

maar een toegekend verhaal
stevig in mijn armen houden
tot het uiterste bewaren

huiswaarts gaan

ik wil niet langer toegeven
aan de eindklank van een ander
een beeltenis bedaren

de kalmte in bruikleen

maar dagen
waar morgen en wie jij bent
elkaar daverend raken

Twitter Facebook Linkedin Email

bestemming onbekend

dit is voor
het vallen uit het zicht
in een kapotgeschoten lied
de vertraging van het licht er is
geen wachtlijst voor nauwe woorden

wie de ogen sluit
voelt de kans
om te verdwijnen

en vragen tot aan de lippen
worden in zeeën weer thuisgebracht

losgeraakt mens
waarheen te gaan
karavaan van zoeklichten

genummerd en rusteloos
veroordeelden in de kerende wind

Twitter Facebook Linkedin Email